Llwyn Onn


Ym mhalas Llwyn Onn gynt, fe drigai pendefig,
Efe oedd ysgweiar ac arglwydd y wlad;
Ac iddo un eneth a anwyd yn unig,
A hi nl yr hanes oedd aeres ei thad.
Aeth cariad i'w gweled yn ln a phur lencyn,
Ond codai'r ysgweiar yn araf ac erch,
I aethu'r bachgennyn, ond gwyrodd ei linyn,
A'i ergyd yn wyrgam i fynwes ei ferch.

Rhy hwyr ydoedd galw y saeth at y llinyn
'r llances yn marw yn welw a gwan;
Bygythiodd ei gleddyf trwy galon y llencyn,
Ond ni redai cariad un fodfedd o'r fan.
Roedd golud, ei darpar, yn hen ac anynad,
A geiriau diwethaf yr aeres hardd hon,
Oedd, 'Gwell gennyf farw trwy ergyd fy nghariad
Na byw gyda golud ym mhalas Llwyn Onn.' 

Y lloer oedd yn codi dros gopa'r hen dderwen
A'r haul a fachludai i ddyfnder y don.
A minnau mewn cariad a'm calon yn curo,
Yn disgwyl f'anwylyd dan gysgod Llwyn Onn.
Mor wyn y bythynnod gwyngalchog ar wasgar
Hyd erchwyn cyfoethog mynyddig fy mro:
Adwaenwn bob tyddyn, pob boncyff a brigyn
Lle deuai cariadon i rodio'n eu tro. 

Mor hir y bu'r disgwyl o fore hyd noswyl,
Mor gyndyn bu'r diwrnod yn dirwyn i ben:
A minnau mor hapus, ac eto mor glwyfus,
A'm meddwl a'm calon yn eiddo i Gwen:
Cysgodion yr hwyr oedd yn taenu eu cwrlid,
A hir oedd ymaros ar noson fel hon;
Ond pan ddaeth fy nghariad cyflymai pob eiliad,
Aeth awr ar amrantiad, dan gysgod Llwyn Onn. 

Yn Nyffryn Llwyn Onn draw mi welais hardd feinwen
A minnau'n hamddena 'rol byw ar y don;
Gwyn ewyn y lli oedd ei gwisg, a disgleirwen
A'r glasfor oedd llygaid Gwen harddaf Llwyn Onn.
A ninnau'n rhodiana drwy'r lonydd i'r banna,
Sibrydem i'n gilydd gyfrinach byd serch;
A phan ddaeth hi'n adeg ffarwelio a'r wiwdeg,
Roedd tannau fy nghalon yng ngofal y ferch.

Cyn dychwel i borthladd wynebwn y tonnau,
Ond hyfryd yw'r hafan 'rol dicter y don;
Bydd melys anghofio her greulon y creigiau--
Un felly o'wn innau 'rol cyrraedd Llwyn Onn.
A thawel mordwyo wnaf mwyach a Gwenno
Yn llong fach ein bwthyn a hi wrth y llyw;
A hon fydd yr hafan ddiogel a chryno
I'r morwr a'i Wenno tra byddwn ni byw.

The Ashgrove


The ash grove, how graceful, how plainly 'tis speaking
The harp through it playing has language for me
Whenever the light through its branches is breaking
A host of kind faces is gazing on me.
The friends of my childhood again are before me
Each step wakes a mem'ry, as freely I roam
With soft whispers laden, its leaves rustle o'er me
The ash grove, the ashgrove alone is my home.

My lips smile no more, my heart loses its lightness
No dream of the future my spirit can cheer
I only can brood on the past and its brightness
The dead I have mourned are again living here.
From ev'ry dark nook they press forward to meet me
I lift up my eyes to the broad leafy dome
And others are there, looking downward to greet me
The ash grove, the ash grove alone is my home.

Down yonder green valley where streamlets meander
When twighlight is fading I pensively rove;
Or at the bright moontide in solitude wander,
Amid the dark shades of the lonely Ash Grove;
'Twas there, while the blackbird was cheerfully singing,
I first met that dear one the joy of my heart!
Around us for gladness the bluebells were ringing,
Ah! then little thought I how soon we should part.

Still glows the bright sunshine o'er valley and mountain,
Still warbles the blackbird its note from the tree;
Still trembles the moonbeam on streamlet and fountain,
But what are the beauties of Nature to me?
With sorrow, deep sorrow, my bosom is laden,
All day I go mourning in search of my love!
Ye echoes! oh tell me, where is the sweet maiden?
She sleeps 'neath the green turf down by the Ash Grove.


















Midi sequenced by Barry Taylor

TOP OF PAGE

BACK

MAIN PAGE